Sonnet 9 van William Shakespeare

Is it for fear to wet a widow's eye
That thou consum'st thy self in single life?
Ah, if thou issueless shalt hap to die
The world will wail thee like a makeless wife,
The world will be thy widow and still weep
That thou no form of thee hast left behind,
When every private widow well may keep –
By children's eyes – her husband's shape in mind.
Look, what an unthrift in the world doth spend
Shifts but his place, for still the world enjoys it;
But beauty's waste hath in the world an end,
And kept unused the user so destroys it.
   No love toward others in that bosom sits
   That on himself such murd'rous shame commits.

Oudere vertalingen in publiek domein:

Vertaling van Leendert Burgersdijk (1888)  Bron: Frank lekens
.
Spreek! is ’t uit vrees, dat eens een weduw ween’,
Dat gij uzelf verteert in eenzaamheid?
Ach! sterft gij zonder kroost, gij laat alleen
De wereld, die, verlaten, om u schreit.
De wereld zal uw weduw zijn en weenen,
Dat zij van u geen evenbeeld bezit,
Terwijl elke and’re weduw in haar kleenen
Haar aangebeden gade nog aanbidt.
Breng’ een verkwister schat bij schatten door,
’t Wordt al verplaatst, de wereld heeft het nog;
Verspilde schoonheid gaat geheel te loor,
En ’t niet-gebruik verslijt, verbruikt haar toch.
  Hij heeft geen hart, dat ooit voor and’ren slaat,
  Die op zichzelf zoo snood een moord begaat.