Sonnet 20 van William Shakespeare

A woman's face with nature's own hand painted
Hast thou, the master mistress of my passion,
A woman's gentle heart, but not acquainted
With shifting change, as is false women's fashion,
An eye more bright than theirs, less false in rolling,
Gilding the object whereupon it gazeth,
A man in hue all hues in his controlling,
Which steals men's eyes and women's souls amazeth.
And for a woman wert thou first created,
Till nature as she wrought thee fell a-doting,
And by addition me of thee defeated,
By adding one thing to my purpose nothing.
   But since she pricked thee out for women's pleasure,
   Mine be thy love and thy love's use their treasure.

Oudere vertalingen in publiek domein:

Vertaling van Leendert Burgersdijk (1888)  Bron: Frank lekens
.
U heeft, o heer-gebiedster van mijn harte
Natuur een vrouwenaangezicht gegeven,
Dat bloost, – een vrouw’lijk hart, dat nimmer smarte
Verwekt door vrouw’lijk naar verand’ring streven,
Een oog met vrouwenblik, doch zonder valschheid,
Dat alles, waar ’t op staart, als goud doet gloeien,
Een mannenvorm en tint, die door hun malschheid
Der mannen oog, der vrouwen ziele boeien;
Gewis is ’t, dat Natuur tot vrouw u vormde,
Doch onder ’t scheppen zelve op u verliefde,
En zoo, verward, wijl hartstocht haar bestormde,
U iets te veel, mij nutt’loos, schonk, mij griefde.
  ’t Zij; boeit uw schoon der vrouwen oog en zinnen,
  Gun mij uw liefde, haar ’t genot van ’t minnen!