Sonnet 19 van William Shakespeare

Devouring Time, blunt thou the lion's paws
And make the earth devour her own sweet brood,
Pluck the keen teeth from the fierce tiger's jaws
And burn the long-lived phoenix in her blood,
Make glad and sorry seasons as thou fleet'st,
And do whate'er thou wilt, swift-footed Time,
To the wide world and all her fading sweets.
But I forbid thee one most heinous crime:
O carve not with thy hours my love's fair brow
Nor draw no lines there with thine antique pen.
Him in thy course untainted do allow,
For beauty's pattern to succeeding men.
   Yet do thy worst, old Time. Despite thy wrong
   My love shall in my verse ever live young.

Oudere vertalingen in publiek domein:

Vertaling van Leendert Burgersdijk (1888)  Bron: Frank lekens
.
Verstomp den klauw des leeuws, vraatgier’ge Tijd;
Door u verslinde de aard haar lieflijkst broed;
Ontscheur den tijger ’t fel gebit, en wijd
Den feniks aan den dood door eigen gloed;
Breng goede of slechte jaren ’t menschdom aan,
Schenk, Vleugelvoet, aan de aarde goed of kwaad,
’t Is alles één, haar schoon moet toch vergaan;
Doch hoed u voor deze ééne gruweldaad:
O, groef niet met uw jarenstift mijn vriend
Uw lijnen op het voorhoofd; dat zijn schoon,
Door u bewaard, gehuldigd en gediend,
Aan ’t nageslacht, wat schoonheid is, nog toon’!
  Doch, Tijd, doe wat gij wilt, het deert hem niet;
  Hij leeft in eeuw’ge jonkheid in mijn lied.